Wie kent niet de mythische verhalen over de geode. Voor het geval je deze nog niet kent, hieronder heb ik het symbolieke verhaal van de geode benoemd.
De mythe of de wijsheid, waar geode in symboliek voor staan is gekoppeld aan die van de "verborgen transformatie. Van buiten is de geode grijs en ruw. Pas wanneer je de geode openmaakt, verschijnt en onthult hij zijn schitterende kristallen (amethist of kwarts, het gouden water) binnenkant. In de mythische verhalen staat hij daarom als symbool voor de menselijke ziel die ons verteld. Wanneer je de ware, spirituele schoonheid binnenin de ziel en/of de persoon wilt ontdekken, je moet leren om door de ruwe buitenkant heen te kijken. Wie op deze manier verder kan kijken naar de mens op zich, zal de ware schoonheid ontdekken. Die ons verteld dat de "verborgen transformatie" die de mens ondergaat, verankert ligt in elke ziel en ons maakt tot wie we zijn. Met elk een ander verhaal met daarin de verborgen schat van eendracht en erkenning.
Wat betekent dat eigenlijk? Eendracht en erkenning, waar staan die voor? Met deze twee vragen heb ik de bannerfoto uitgekozen, die je kunt terugvinden op elk van mijn pagina's van Verlicht Vertrouwen. Deze foto sluit namelijk exact aan bij wat ik jullie als lezer wil meegeven, eigenlijk al voordat je begint met het lezen van mijn blogs. Dat is alleen een beetje met mislukt. Dus met een klein beetje herstel, een moment van pauze, die je meeneemt in het hoe moeten zijn van een mens en in die van de mensen om je heen.
Alle mensen maken ervaringen mee, die herinneringen worden, die lijken en/of gelijk zijn aan die van de persoon nu naast je. Al deze ervaringen berusten allemaal op die ene vraag, die eigenlijk in vieren wordt gesplitst maar toch ook weer als een wordt gezien. En dat is de vraag; wie zijn wij? Wat doen wij hier? Wie ben ik? Wat is mijn rol hierin?
Deze vier vragen zijn de kern van onze ontwikkeling als mens. Alle mensen hier op aarde hebben deze vragen in zich en die we onbewust of bewust in onze dagelijkse behoefte mee bezig zijn. Het zijn de vragen die ons op wegen en paden brengen in het leven, die elk allemaal nodig zijn om de, zoals ik het noem, de passieve ontwikkeling te doorgaan. Ervaringen, die herinneringen worden, maar wel nodig waren om toch allemaal die ene les zeker met ons mee te nemen en zo helpen om onze persoonlijkheid te ontwikkelen. Zodat we kunnen worden wie we zijn en/of moeten zijn. Als is er in dit moeten vaak meer sprake van een willen dan van een moeten, maar toch wordt het zo omschreven. Zowel als in bjina elke cultuur als in elke vorm van religie. Dus dan moet het maar.
Wat zijn dat dan voor ervaringen? Een heel groot voorbeeld hiervan is het leren lopen in de fase dat wij nog baby zijn. De blije hoop van verwachting dat het ons gelukt is om op onze beentjes te staan en stapjes te maken naar een stevig object waar we ons aan vast kunnen houden. In deze ontwikkeling zitten meerdere leermomenten voor ons als mens in verstopt. Die we later weer in andere fases tegenkomen en goed kunnen gebruiken. En in deze leeftijdsfase ondervindt de mens dat voor het eerst. Dat zijn de volgende leermomenten, ik zet ze even voor je op een rij;
- Om te kunnen blijven staan, heb ik evenwicht nodig.
- Om vastigheid te vinden, moet ik iets vinden wat concreet is en/of duidelijk zichtbaar. Dit dient stevig en stabiel te zijn, zodat ik de stappen durf te maken die nodig zijn voor mijn ontwikkeling.
- Wanneer ik hierin positiviteit ervaar en misschien zelfs wordt aangemoedigd, leer ik nu dat dit werkt om deze nieuwe ontwikkeling vast te houden en te laten groeien tot iets krachtigs.
- Als ik op sta, in plaats van te blijven zitten waarin ik me vastklamp aan de grond, heb ik voor 99,9999% kans op groei. Dit kan spannend zijn, maar de uitkomst is zo fenomenaal voor mijn ontwikkeling om mens te kunnen zijn. Dat ik voortaan besluit op te blijven staan, in plaats te blijven zitten. Deze is heel belangrijk voor de beantwoording op de vier kernvragen, dus ik ga hiermee door.
- Als ik mijzelf verplaats, wat betekent dat als ik me beweeg naar een ander punt, ik daar weer een nieuwe les uit kan halen. Die mij sterker en veerkrachtiger maken.
Misschien denk je nu, een baby, ja hoor die staat hierbij stil, dat kan toch helemaal niet al bij hen in hun bewustzijn optreden. En toch gebeurt dit, het maakt de eerste noot en de eerste verbinding met het onderbewustzijn naar het bewustzijn, die samenklinkend onderweg zijn naar de beantwoording van die vier kernvragen. Wie ben ik? Wie zijn wij? Wat doen wij hier? Wat is mijn rol hierin? En door het leren lopen, ontstaat de ontwikkeling van nieuwe vragen, die onze nieuwsgierigheid een sterkere verbinding geeft. En dat zijn; hoe kom ik daar? Wat heb ik daarvoor nodig? Welke richting moet ik inslaan? Deze drie vragen zijn voor de ontwikkeling van jouw persoonlijkheid heel belangrijk. Deze vragen houden je in beweging en nieuwsgierig in de ontdekking naar jezelf en je kunnen als mens.
Een ander voorbeeld is die van de herinnering dat we per ongeluk een bal iets te hard tegen iemand zijn hoofd gooide of schopte. Waarbij de ontvanger behoorlijk wel wat pijn ervaarde en omstanders in de lach schieten. Deze herinnering delen we eigenlijk ook allemaal. Iedereen op aarde heeft deze ervaring in een soort gelijk kader gehad, vaak al op jonge leeftijd. Wat leerde deze ervaring ons, wat wilde deze ons vertellen?
- Een ongelukje kan altijd gebeuren, dat hoort dus bij het mens zijn. Dat maakt je niet dom of slecht, want mijn vader (bijvoorbeeld). Verteld nu een verhaal dat heel veel lijkt op die van mij, zelfs de ontvanger begint zijn verhaal te doen hierover. Ik ben hierin dus niet alleen. Schaamte is dus niet nodig.
- Wanneer ik per ongeluk iemand pijn doe, dan hoef ik mezelf daarom niet te haten. Omstanders lachen nu, zelfs de ontvanger trekt een scheve glimlach. Ik ben door dit gemaakte ongeluk nu geen slecht mens.
- Als ik sorry zeg met een oprecht hart tegen de ontvanger, dan leer ik nu dat het belangrijk is om aan een ander iemand te laten weten dat ik spijt heb van mijn daden. Hij wordt dat wel met een scheve glimlach ontvangen, maar ik zie dat hij blij is. Ik kan dus iets rechttrekken als ik een stomme fout begaan heb. Ik mag er zelfs een beetje om lachen vanbinnen.
- Ik kan het gewoon opnieuw proberen, het schoppen van die bal in de richting die ik wilde. Een ongelukje of een klein foutje wil dus niet zeggen dat je hierin niet meer verder kunt leren. Ik kan hier nog steeds mee doorgaan.
Dit zijn allemaal onderbewuste en bewuste prikkels die de hersenen gadeslaan, opnemen, verwerken en verbindingen kracht geven. Waarbij die kracht steeds belangrijker wordt om te hebben om ons later op oudere leeftijd door het leven te kunnen banen. Want hoe ouder we worden, hoe meer ingewikkelde en rariteiten er bij ons op het pad lijken te komen. We staan er dan ook meer alleen voor, voor ons gevoel dan. En rusten nu op die ervaringen die we vroeger allemaal hebben opgedaan en waaruit wij les hebben opgemaakt. Lessen die ons sterker hebben gemaakt tot de mens die we tot op de dag vandaag zijn.
Vragen die hierbij los komen zijn; kan het gebeuren dat ik vaker iemand per ongeluk pijn doe? Stopt dit mij om door te gaan? Ben ik sterk genoeg om te accepteren dat pijn, in deze vorm, bij het leven hoort? Kan ik vergeven worden als ik iets per ongeluk doe? Is daar ruimte voor
Het geweten krijgt hierin ook een nieuwe stem, die zegt: zolang ik iemand onbewust pijn doe, wat dus per ongeluk tot stand is gekomen, zonder slechte en bewuste intenties. Dan vind ik iemand pijn doen niet leuk maar er is ruimte voor vergeving, daar rust ik nu in zonder dat schaamte en haat naar mijzelf optreedt. Deze vorm van pijn-doen kan ik aan en dat is ook de enige pijn die ik aan een ander wil gaan geven. Omdat mijn eerste reactie een rood beschamend gezicht was, ik wilde eigenlijk heel hard huilen van de schrik. Misschien heb ik dat ook wel gedaan. Ik vond dit zo eng en erg, dit wil ik nooit meer meemaken! Dat wist ik in ieder geval zeker.
Wanneer we allemaal deze ervaringen op zo een speelse manier niet zouden ondervinden, dan zouden we het concept van 'iemand pijn doen' niet goed ontwikkelen. Deze basis blijft nodig, zelfs voor de engste seriemoordenaar. Deze ervaring heeft er toch voor gezorgd, dat zijn manier van moorden gericht is op een profiel en om een x periode pas weer plaats vindt. Anders zou deze misschien wel moordlustig rond hebben gemoord op een hele andere frequentie.
Zoals je ziet, zorgen dit soort ervaringen en het zijn er veel meer hoor. Je vindt ze in elke leeftijdscategorie, dat de betekenis van het "mens" zijn een nieuwe diepgang krijgt welke in stand wordt gehouden en in beweging blijft. Een ander goed voorbeeld zou kunnen zijn, de eerste afwijzing van een verliefdheid. Of de eerste keer dat je op een podium staat en alle gezichten op jou zijn gericht wanneer jij een complete failure maakt. Het weerspiegelt onze gelijkenis, de eendracht en de (h)erkenning daarin. Het maakt ons gelijk in wie we zijn, en dat brengt een vraag al een beetje uit evenwicht. En dat is die van; wie zijn wij? Tegelijkertijd, geeft deze vraag een nieuwe betekenis aan het leven en een nieuwe vraag. Dat we mensen zijn, dat zie ik nu, zeg je op latere leeftijd. Maar waarom we deze lessen nodig hebben om mens te zijn, is iets waar ik nu bij stil sta. Is liefde, compassie en empathie dan echt de rode draad om als mens volwaardig en dienstbaar te kunnen zijn?
Het antwoord vind je misschien wel in mijn andere blogs ;)!
Δ° Lisa Maria de Hoogh 'J
Reactie plaatsen
Reacties