Is het eindeloos te noemen, een begin van iets zoals die van een gesprek. Of is het een manier van een onderwerp toe passen als het praten uitloopt op een dood gesprek. We kennen allemaal de vraagstelling; geloof jij dat het universum oneindig is? Of deze; dat kan je je toch niet voorstellen, een sterrenhemel (het universum, zo beelden we het in) die oneindig is. Dat bestaat toch niet, iets dat nooit stop. Maar als het stopt, wat zit daar dan achter?
Het is een gegeven onderwerp waar we allemaal wel is bij stil staan, sowieso komt deze wel één keer per maand voorbij. Vooral wanneer je je bevindt onder gezelschap van je medemens. Waarom deze vraag zo vaak voorbijkomt. Of dat we hier überhaupt bij stil staan, dat dit een best vaak voorkomend onderdeel is van onze gesprekstechnieken, wordt vergeten. Toch wil ik spreken van een besef dat graag gehoord wilt worden in ons bewustzijn en onderbewustzijn. We negeren de frequentie van het leven en het belang van het onderdeel die we zijn in het Universum en waar we deel van uit maken. Wat onze rol is en hoe we daarin onze dromen kunnen toepassen tot een waar volledig gelukkig bestaan. Bijna iedereen negeert deze en staat niet stil bij de frequentie hiervan, toch is hij daar. Hij fluistert, schreeuwt, roept en gilt onze naam. Als jij iets wilt in dit leven wat nu ontoereikend is, zie mij dan, geloof in mij en hoor mij naam, dan kan ik jouw wensen vervullen voorbij die van je dromen nu.
Zo zijn we ook begonnen met het toepassen van grammatica in ons leven. Dit klinkt heel suf, en het is ook ergens wel hilarisch hoe dit gegaan is. Maar zonder onze woorden, zouden we ons niet kunnen uitdrukken. We zijn nu al niet instaat om stil te staan bij dit soort herhalingen van gespreksonderwerpen of een circulatie in het denken van het brein. Moet je nagaan als we onze woorden niet gehad hadden, wie hadden we dan geworden. Hoe hadden we ons ontwikkeld. Ik moet er stiekem een beetje om lachen, want het ziet er niet echt bijster snugger uit in mijn visuele beeld. Het is zelfs een beetje zielig eigenlijk, nu ik er nog even kort bij stil sta. Het is een ramp-achtige wereld waarin alleen chaos geldt als hoofdregel van ons bestaan. We kunnen met handbewegingen en lichaamsbewegingen elkaar verstaanbaar maken maar qua ontwikkeling in licht, elektriciteit of andere verstandhoudingen die we in deze tijd nu gewend zijn. Komen niet tot stand. We weten namelijk niet hoe we die dingen moeten noemen, concreet maken in het vervolg en daaraan een formule te kunnen hangen die een beweging voortzet.
Ik zal jullie niet langer vervelen met allemaal serieuze piet praat over wat we allemaal missen of waar we in te kort schieten. Wat misschien eigenlijk meer van belang is dan je nieuwe koffiemok op het werk. Die toch het gespreksonderwerp van de week of dag blijkt te zijn. Geniet maar extra van je mok, wil ik zeggen. Want zonder onze inbreng van grammatica, had jouw mok waarschijnlijk niet eens bestaan. Net als dat theezakje wat daarin hangt te bungelen voor wat extra smaak.
Woorden, hoe komen we erop. Weer moet ik lachen, ik grinnik nu echt als een varken, maar het is zo verbijsterend om bij stil te staan. Hoe het ontstaan van grammatica op historische wijze ons leven begon te beïnvloeden. Waarin dingen een bestaan en een beleving kregen met een doel daaraan. Mensen zeggen dat de vraagstelling over het oneindige universum een breek ketel is. Nou echt niet, begin maar is na te denken over hoe de eerste woorden zijn ontstaan. Daar word je echt gek van!
Begin maar is met onze appel, een ontdekt stuk fruit, met een ronde vorm, waarvan rond een figuur is die vallen onder de tenaamstelling vorm. Een appel groeit aan een boom, aan zijn stengel en zijn pitten zijn de vrucht voor vruchtbare akkers met gezonde vruchten aan appelbomen.
Dat zijn veel woorden vind je niet. Ja ik word hier gek van. Denk je is in, Tina en Trees staan tegenover elkaar. Normaal zou ik mannelijke namen gebruiken omdat dit vroeger meer voor de man was. Maar ik ben van de nieuwe tijd dus het woorden Tina en Trees.
Al goed, Tina en Trees zien voor het eerst een appel. Maar waar hangt deze appel aan, hoe noem ik dit wat ik wil eten, de verzameling fruit bestond toen nog niet. Ja waar lijkt het op. Vorm en rond waren nog niet belangrijk, dat kwam pas echt tot stand in de tijd van de cowboys en indianen. Dus hoe omschreven zij een appel dan. Kleuren waren een van de eerste woorden die een roeping kregen, dus woord de appel omschreven als; rood of groen en daar is dan alles mee gezegd. De illustratie, de vervoeging en de toepasbaarheid van het woord "vorm", is pas ontstaan rond 3500 v. Chr.. Toch spreekt men van een ontwikkeling in taal die ver vooruitstrevend was onder verschillende neolithische samenlevingen waar neologisme zijn oorsprong vond. Zelfs talen die qua ontwikkeling zo goed in elkaar zaten, dat wij, in de tijd van nu, er veel van zouden kunnen leren. Maar het woord "vorm" bestond nog niet. Ik moet weer lachen, hoe rijmt dit met elkaar. Want dit rijmt gewoon echt helemaal niet, het klopt gewoon niet. Al die uitgesproken historische feiten, hebben totaal geen samenhang of eenheid.
Er berust geen zingeving in, hiermee bedoel ik te zeggen, als we eerder naar het universum hadden geluisterd. En de roep ervan om het te begrijpen. Dan hadden we eerder het woord en het nut van de "vorm" uitgevonden. Het universum is immers in belang van het schapen van vormen en geode, die nodig zijn voor de 'wet van creatie'. De mens had veel eerder vooruitstrevend kunnen zijn, maar zochten hun verteer elders zoals in ruil van belangrijke goederen en waardevolle eigendommen. Rijk zijn, werd het nieuwe begrip van universeel zijn. Waardoor we toch heel wat ontwikkeling in vertraging hebben gezet. Het blijft voor de mens op aarde moeilijk om zijn onderbewustzijn open te stellen, kennis mee te maken en daar éen mee te zijn. Zodat spiritualiteit zijn grondvlak krijgt en de wereld een hele nieuwe betekenis krijgt. Waarin we zullen leren te begrijpen wie we zijn en wat ons belang is om deelnemer te zijn van het Universum.
Om een naam te hangen aan ons beeld die logisch of samenvattend is. Zoals bijvoorbeeld de appel een groter beeld te geven in het zien en omschrijven van de appel. Wat nodig is om gelijken te creëren, die weer zorgt voor erkenning en herkenning. Waaruit weer een nieuw idee kan ontstaan omdat er een logica aan verbonden is die nu zichtbaar wordt. Het nut wordt duidelijk! Dus kan er mee geëxperimenteerd worden en hieraan hangt dan weer een evolutie expansie aan vast, die vooruitstrevend is in de menselijke ontwikkeling op deze aardbol.
Wat ik wil zeggen;
Woorden en onze omgeving een betekenis geven is toch moeilijker dan we dachten. We proberen te luisteren en te zien.
Δ° Lisa Maria de Hoogh 'J
Reactie plaatsen
Reacties