Het zal je misschien doen frustreren of misschien zelfs haat doen opwekken. Je kan het als ontwarrend ervaren of verwarrend. Als ik zeg; is de wil van God wel de juiste weg? Hoe voelt dat dan? Is het volgen van de weg en de wil van God meer als een drug die je leidt naar waanzin? Of is het aanbidden van meerdere Goden en/of engelen de weg die God eigenlijk bedoeld heeft?
Ik neem je mee naar de tijd van de Atlantiërs, die een misdaad zijn ontgaan waardoor hun hele land vernietigd werd. Waar zij ten onder gingen in de kolkende golven van de zeeën en oceanen. In de tijd dat zij leefde waren er meerdere landdelen in de wereld die elk zijn eigen tijd onderging. Waarbij de een pas net leerden wat een wiel was, onderging de andere samenleving een tijd van rijpe vruchten die geploegd werden op enorme akkers. Daarmee een welvarende tijd tegemoet gingen. Dit onder leiding en na ontvangen adviezen van de ver vooruitstrevende Atlantiërs. Toch waren deze samenlevingen dwazer en eigenwijzer dan zij. Zij aanbaden maar twee Goden en dat is die van de zon, die van de aarde, het water en/of de hel. Atlantis aanbad vele Goden die naar functie al hun eigen wijsheden en kennis weggaven. Zij leefde in grote rijkdommen in decennia in vrede, harmonie, liefde en geluk. De Aventurijnen van Atlantis, de grote magiërs, sprekers, tovenaars, ridders en koninklijkheden bestonden onder deze naam als de grootheden van Atlantis. Die opstegen na overlijden als grote Goden, klaar om de mensheid te dienen in voortgang, ontwikkeling in vrede en rust.
Door jaloezie en angst voor het grote, werd Atlantis aangevallen door samenlevingen uit omstreken. Zij zagen de wil van de Goden niet maar enkel de wijsheid en leer van de twee Goden met daarin de Zonnegod als de oppergod. Hun religie werd een gevaar voor hen? Is dit ook geldend voor mij? Of voor de wereld zoals we die kennen? Met vreselijke oorlogen en genocides in onze geschiedenislijn.
Is de wil of de weg van God wel zo verstandig om deze als leidend te behouden. God zijn wegen worden zoals gezegd ondoorgrondelijk genoemd. Niemand snapt vaak de weg en de wil van God, omdat dat ons leven soms zo in pijn en verdriet verstikkend kan raken. Waarin wij keuzes moeten maken die eigenlijk liever duidelijk of minder bevreesd hadden mogen zijn. God kan de samenleving naar duistere paden leiden, die voor hem misschien logisch zijn maar als mens tot in het persoonlijke toch ernstig benadelend kunnen zijn. Waar wij veel angst, pijn en verdriet leren kennen. God zijn wil en weg hangt samen met het grotere geheel. De Goden daarentegen behandelen levensvragen en levenslijnen meer op het persoonlijke vlak. Zij voeren vaak de oorlog voor ons zodat wij in ons leven meer geluk, liefde en vrede kennen. Is het daarom niet verstandig om ons weer te beroepen op het aanbidden en geloven in meerdere Goden?
Zelf heb ik geen gemakkelijk leven gehad, mijn leven kent zoveel obstakels dat ik er soms echt letterlijk ziek van werd. Waarin ik dagen in bed verkeerde, zonder dat er enige passie in creativiteit, liefde en vriendschap vrij kwam. Wanneer ik vroeg om God zijn leiding, en ik ben erg spiritueel aangelegd waardoor ik zijn woorden kan verstaan, was de raadgeving. Dat alles verliep volgens zijn plan. Wanneer ik Goden en/of grote engelen aansprak, kreeg ik een heel ander antwoord. Zij gaven mij op het persoonlijke vlak hele andere adviezen, zodat ik uit het duister kon klimmen. En mijn leven weer van mij werd. Is dit dan zijn wil? Of is de weg die ik begaan heb toch zijn wil die ik nodig heb om conclusies zoals deze te ervaren en uit te werken?
Als je kijkt naar de samenlevingen die meerdere Goden aanbidden in hun tijd, dan alleen de ene God. Zul je ontdekken dat deze in het grote algemeen, langere periodes kennen van vrede en geluk in rijke, welvarende samenlevingen. Zij ambachten vaak geen roof van land, zij hadden het ambacht om hun eigen land vruchtbaar te maken en welvarend. Zodat het hele volk in geluk, vrede en welvaart kon leven. Oorlog met andere volkeren betekende voor hen alleen vaak dat er onvrede was over de ruil van goederen. Of wanneer een volk, gediend vaak onder het christendom of de katholieke kerk, uit was op het ontnemen van hun welvaart in goud en land. Waarbij na overname grote tempels waarin zij Goden aanbaden vernietigd werden na hun val. Dit was volgens het christendom en de katholieke kerk ketterij en verboden. Omdat zij luisterde naar meerdere Goden, werden zij vaak al bij voorhand gewaarschuwd door profeten in naam van grote magiërs en tovenaars. Die hen in crypte en een gebonden boodschap waarschuwden over het gevaar die hen kant op voerden. Dit maakten samenlevingen als deze zeer krachtig, omdat zij niet vielen voor het sluipende gevaar die in abruptie tot aanval overging. Nee, zij konden zich wapenen en kleden op aanvallen als deze. En in plaats van te wachten op hun aankomst, zonden zij grote legers het land in om heerschappij en overwinning te behalen. Welke vaak in grote zege door hen werden gewonnen.
Toch zijn wij nu bijna tot in verplichting, kijkend naar onze geschiedenis, overgegaan op het aanbidden van de ene God. Is dit wel zo verstandig? Of is het aanbidden van meerdere Goden zoals ze in Azië doen, een ver vooruitstrevend land op meerdere gebieden, zoals innerlijke vrede in lichaam en geest, gevechtstechnieken, op het medische vlak en op technisch gebied. Zou dit toeval zijn? Of is hier sprake van monarchie? Vanuit mijn visie, is de leer van Goden veiliger om te bewandelen en deze te aanbidden. Dan het volgen van de wil en de weg van de ene God. Zij dienen de kleinere stappen in een samenleving of de hoop en passie van het leven gericht op een enkel persoon. Je zou zeggen dat er om die redenen ruimte zou moeten komen om Goden in onze religie en cultuur te plaatsen, waar zij aanbeden kunnen worden. Als zij de oorlog voor ons willen voeren en ons per cultuur, volk of op de persoon af, ons naar een betere tijd kan leden in vrede en harmonie. Dan is dit een juiste keuze, vanuit mijn visie.
Alle grote volkeren, geleid door farao's bijvoorbeeld en andere grote koningschappen, zijn bijna een mythe geworden. Toch waren het Goden die zij aanbeden, in plaats van de ene God. Waarom zou het christendom, de katholieke en protestante gemeenschap het aanbidden van Goden verbieden. Terwijl het bewijs zijn deel levert in dat welvaart, vrede en geluk in periodes van decennia voortleeft onder kennis en leer van meerdere Goden. Dit vraagt om vraagtekens? Of hebben zij de weg en de wil van God verkeert begrepen?
Δ° Lisa Maria de Hoogh 'J
Reactie plaatsen
Reacties